این فصل درباره جامعه رفاه است که هدف آن تأمین امنیت اقتصادی و اجتماعی پایه برای همه ساکنان است. رفاه از طریق مالیات تأمین می‌شود. دولت، مناطق (استانداری‌ها) و کمون‌ها (شهرداری‌ها) به روش‌های مختلف در رفاه مشارکت دارند.

مالیات برای رفاه سوئد (Skatter för Sveriges välfärd)
جامعه رفاه به این معناست که مردم بتوانند زندگی امنی داشته باشند، برای مثال با دسترسی به مراقبت‌های بهداشتی، آموزش و حمایت مالی در صورت بیماری یا بیکاری.

یک دولت زمانی می‌تواند رفاه خوبی برای ساکنان خود فراهم کند که درآمد کافی برای بودجه‌های دولت، مناطق و کمون‌ها وجود داشته باشد. این پول می‌تواند برای مثال برای مراقبت‌های بهداشتی و مدارس استفاده شود. بخش بزرگی از پول از مالیات تأمین می‌شود. مالیات‌ها باعث می‌شوند که بسیاری از خدمات مهم بتوانند به طور مشترک تأمین مالی شوند، برای مثال مدارس، مراقبت‌های بهداشتی و جاده‌ها. مالیات نه تنها توسط افرادی که کار می‌کنند، بلکه برای مثال توسط شرکت‌ها نیز پرداخت می‌شود. همچنین مالیات بر کالاها و خدمات (moms) وجود دارد. هرچه افراد بیشتری کار کنند و کالاها و خدمات بیشتری خرید و فروش شوند، دولت، مناطق و کمون‌ها پول بیشتری برای رفاه دریافت می‌کنند. برخی از خدمات رفاهی توسط شرکت‌های خصوصی اداره می‌شوند اما همچنان با پول مالیات تأمین مالی می‌شوند.

نمونه‌هایی از انواع مختلف مالیات
مالیات بر درآمد (Inkomstskatt): بخشی از دستمزدی که به عنوان کارمند دریافت می‌کنید، به عنوان مالیات به دولت، منطقه و کمون می‌رسد.

مالیات بر ارزش افزوده (Moms): این مالیات را هنگام خرید کالاها و خدمات پرداخت می‌کنید.

حق بیمه کارفرما (Arbetsgivaravgifter): کارفرمایان علاوه بر حقوق، هزینه‌هایی را برای کارمندان خود به دولت می‌پردازند. این پول به موارد دیگر از جمله بیمه درمانی و بازنشستگی اختصاص می‌یابد.

دولت، مناطق و کمون‌ها مسئولیت‌های متفاوتی دارند
رفاه تأمین مالی شده توسط دولت (Statligt finansierad välfärd)
دولت هزینه‌های مربوط به بازنشستگی، بیمه درمانی، بیمه والدین (föräldraförsäkring)، بیمه بیکاری، کمک‌هزینه تحصیلی و کمک‌هزینه کودک را تأمین می‌کند. دولت همچنین آموزش عالی و تحقیقات در دانشگاه‌ها و کالج‌های دانشگاهی را تأمین مالی می‌کند.

مناطق مسئول مراقبت‌های بهداشتی هستند (Regionerna ansvarar för sjukvården)
۲۱ منطقه سوئد از ساکنان خود مالیات می‌گیرند. آن‌ها باید برای همه، مراقبت‌های بهداشتی و درمانی ارائه دهند. برای انجام این کار، آن‌ها شفاخانه‌ها و مراکز بهداشتی را اداره و تأمین مالی می‌کنند. مراقبت‌های بهداشتی عمدتاً تحت مدیریت عمومی انجام می‌شود، اما ارائه‌دهندگان مراقبت‌های بهداشتی خصوصی نیز وجود دارند که با پول مالیات تأمین مالی می‌شوند.

انواع مراقبت‌های بهداشتی (Olika slags sjukvård)
مراقبت‌های اولیه (Primärvård): مراکز بهداشتی، مراکز بهداشت کودک و مراکز مراقبت دوران بارداری.

مراقبت‌های شفاخانه‌ای (Sjukhusvård): شفاخانه‌های اورژانس، شفاخانه‌های منطقه‌ای و شفاخانه‌های دانشگاهی که برای مثال عمل‌های جراحی و درمان‌های پیشرفته در آن‌ها انجام می‌شود.

سایر (Övrigt): مراقبت‌های روانپزشکی، توانبخشی و دندانپزشکی.

کمون‌ها مسئولیت عمده‌ای دارند (Kommunerna har ett stort ansvar)
کمون‌ها خود تصمیم می‌گیرند که ساکنان چقدر مالیات به کمون بپردازند و پول‌ها برای چه مواردی استفاده شود. این کمون است که اطمینان حاصل می‌کند دسترسی به مدارس و آموزش وجود داشته باشد. این مسئولیت کمون است که سالمندان و بیماران بتوانند زمانی که خودشان قادر به مدیریت زندگی روزمره نیستند، کمک دریافت کنند.

نمونه‌هایی از رفاه تحت مدیریت کمون:
مراقبت از کودک (Barnomsorg): پیش‌دبستانی‌ها (Förskolor) و مراکز تفریحی (fritidshem).

مدارس و آموزش (Skolor och utbildning): در تمام کمون‌ها، مدارس ابتدایی (grundskolor) برای کودکان ۶ تا ۱۶ ساله وجود دارد. علاوه بر این، مدارس متوسطه (gymnasieskolor) و آموزش بزرگسالان کمون (vuxenutbildning) وجود دارد.

مراقبت از سالمندان (Äldreomsorg): افراد مسن اغلب نیاز به کمک در کارهای عملی روزمره مانند نظافت، آشپزی، شستشو، خرید و بهداشت شخصی دارند. طبق قانون سوئد، کمون‌ها باید به سالمندان حمایت و کمک ارائه دهند. کمون می‌تواند در زمینه مراقبت و خدمات کمک کند تا سالمندان بتوانند در خانه‌های خود بمانند. اگر ماندن در خانه امکان‌پذیر نباشد، آن‌ها می‌توانند به اقامتگاهی که برای سالمندان مناسب‌سازی شده است نقل مکان کنند.

خدمات اجتماعی (Socialtjänsten): در هر کمون یک سرویس اجتماعی وجود دارد که مسئول اطمینان از دریافت حمایت و محافظت برای نیازمندان است. این می‌تواند شامل مراقبت، پرستاری و خدمات، مشاوره، کمک مالی و سایر حمایت‌ها باشد. این می‌تواند مربوط به خانواده‌هایی باشد که پول کافی ندارند، افرادی که جایی برای زندگی ندارند، افرادی که دارای مشکلات سوءمصرف مواد هستند، یا کسانی که در معرض تهدید و خشونت قرار دارند. خدمات اجتماعی همچنین می‌تواند از افراد دارای معلولیت حمایت کند و در زمینه کار و تحصیل مشاوره و کمک ارائه دهد.

دولت، مناطق و کمون‌ها مسئول بخش‌های مختلف رفاه هستند. همه شهروندان باید بتوانند بدون در نظر گرفتن سن یا موقعیت زندگی خود، امنیت پایه را در جامعه احساس کنند.